 |
|
ADALAH'S NEWSLETTER Volume 15,
July 2005 After seven years of legal and bureaucratic struggle, on 30 June 2005, the Northern District Appellate Committee (NDAC) decided to accept Adalah's appeal on behalf of Adel and Itaaf Sawaed and to grant a permit to the couple to build a family home on their privately-owned land in the Jewish community town of Kamoun, in the north of Israel. The NDAC acceptance of the appeal is subject to the fulfillment of a number of conditions, toward which the Sawaed family is currently working. Adalah Attorney Suhad Bishara is representing the Sawaed family. Although
the Sawaeds' unrecognized house is surrounded by villas inhabited by Jewish
families, the local committee of Kamoun, the Israel Lands Administration
(ILA) and the Misgav Local Planning and Building Council (MLPBC) objected to
granting a permit to them to build a permanent home, insisting that they
should instead establish their home in the nearby Arab village of Kamaneh,
which received state recognition in 1995. In its
decision accepting Adalah's appeal, the NDAC criticized the MLPBC's
management of the Sawaeds' application for the building permit, and stated
that, "Generally, we think that local committees should make the effort
to serve a citizen in a way that would make it possible for him to build, and
would not do all it can to prevent him from being able to do that." The NDAC
added in its decision that, "It seems that the reasoning mentioned in
Article 7 of the local planning committee [that allowing different
communities to live together in the same community town would cause social
problems, and that it is therefore preferable for the Sawaed family to move
to the nearby Arab village of Kamaneh] is the real reason for the way things
developed and brought us to the situation we face today. The local planning
committee [MLPBC], the local committee [of Kamoun] and the ILA assume that it
is better that the appellants move to live in Kamaneh and that they do not
live within Kamoun." One of the
NDAC's members stated in the committee's decision that, "I have no doubt
that the procedures followed by the different [land and planning] bodies
aimed at one thing alone – preventing the appellants from being able to build
a house in the settlement [of Kamoun] on the basis of their Arab origin. All
the planning arguments made by the respondents are a cover for the real goal.
They were used to disguise an act that is based on racist logic and nothing
more." Summarizing
their position on the appeal, the NDAC stated that, "a.) It is forbidden
to discriminate between one person and another on the basis of religion or
nationality; directly or indirectly, in the allocation of land; [and] b.) it
is possible to allocate land for a group of people who have special
characteristics or who form a religious or national minority and are interested
in the preservation of their culture or nationality […] [The settlement of
Kamoun, however,] is not a settlement that unites a community with either a
distinct philosophy or a culture and set of beliefs that differ from the
convention in the state of Israel. Moreover, it is not a settlement that is
designated for the advancement of a community with special characteristics.
We are dealing with a settlement that contains a diverse community, and
although it belongs to the Jewish people, it is, nevertheless, not different
from any other similar settlement." A similar
appeal submitted by Adel Sawaed's brother, Hatim Sawaed, who was represented
by Attorney Hassan Sawaed, was joined to this appeal. The NDAC's decision
applies to both appeals. Adel and Itaaf Sawaed, both of whom are Palestinian Bedouin citizens of Israel, are currently living with their children in a temporary home constructed on their land in Kamoun. Mr. Sawaed's family bought the plot of land in 1919, and in the 1980s the plot was encircled by the development of the new Jewish community town of Kamoun. In 1997, following their marriage to one another, Mr. and Mrs. Sawaed submitted their first application to the MLPBC for a permit to build on their family's land. In 1998, after failing to receive a response from the MLPBC, the Sawaeds decided to construct a temporary family home. In 2000, the MLPBC obtained a court order, valid after 18 months, to demolish the temporary home. In July 2003, Adalah filed a motion to the Acre (Akko) Magistrate Court, seeking an injunction to delay the demolition of the residence. In October 2003, the MLPBC and Adalah reached an agreement to stay the demolition of the home, pending the MLPBC's decision on the building permit sought by the Sawaeds for the construction of a permanent home. The agreement also contained provisions to ensure that, should the MLPBC decide to reject the Sawaeds' request for a building permit and order the demolition of the temporary home, it must provide 30-days advance notice so that an appeal may be filed. In August 2004, the MLPBC informed the Sawaeds that it had rejected their application to build a permanent home in Kamoun. In its
decision to reject the Sawaeds' application for a building permit, the MLPBC
claimed that in 1984, the Sawaeds' plot of land was mistakenly designated for
residential, rather than agricultural, use, owing to a lack of knowledge on
the part of the settlement bodies who originally drafted the master plan that
the land in question was privately owned. The committee also justified its
decision to reject the Sawaeds' application by arguing that the family would
be better suited to life in Kamaneh. "On 3 August 2000, master plan
G/9378 was approved for the Arab village of Kamaneh on Mt. Kamoun, which is
designated for the Bedouin community who live on the mountain," the
committee stated. "The committee believes that if the intent of the
applicant to build his house on the mountain is sincere, then, taking into
consideration the planning, proprietary and engineering problems in the
field, it would be appropriate [for the applicant] to request a plot of land
within the boundaries of master plan G/9378, or by an exchange deal with the
ILA or by direct lease." The MLPBC
argued further that it "cannot ignore the social problems that arise
from different communities living together in the same small community town,
such as Kamoun. For this reason too, the option of [the Sawaeds] living in
Kamaneh is preferable." In
September 2004, following the MLPBC's rejection of the Sawaed's application
for a building permit, Adalah filed an appeal to the NDAC on behalf of the
Sawaeds. In the appeal, Adalah argued, inter alia, that the decision to
reject the Sawaed's application for a building permit: is arbitrary; was not
taken for a legitimate aim and was not based on relevant considerations;
lacks the appropriate factual basis; is a disproportionate and illogical
measure; was taken in violation of the Planning and Building Law – 1965; was
taken by a body exceeding its authority; was not taken in good faith; and
violates the basic rights of the appellants. Adalah emphasized that the
MLPBC's decision discriminated against the Sawaed family on the basis of
nationality. Appeal No.
192+303/04 Adel Sawaed, et. al. v. Misgav Local Planning and Building
Council, et. al. (Northern District Appellate Committee). |
|
مجلة عدالة الالكترونية قررت لجنة الإستئنافات اللوائية في
وزراة الداخلية، قبول إستئناف عادل وعطاف سواعد، بشأن اصدار رخصة للبناء على قطعة ارض بملكيتهما تقع
في مستوطنة كمون. وقد صدر هذا القرار يوم 30.6.2005 بعد أكثر من سبع سنوات من
الصراعات القضائية والتخطيطية. عائلة سواعد والتي تقطن في بيت غير
معترف به على قطعة أرض خاصة في مستوطنة كمون، لم تفلح في
الحصول على رخصة للبناء لفترة طويلة من الزمن، وذلك بالرغم من أن بيتها محاط من كل الجهات بفيلات تابعة لعائلات يهودية. وهذا يعود
لاعتراض اللجنة المحلية لمستوطنة كمون ودائرة أراضي
إسرائيل منح العائلة رخصة للبناء. أما موقف اللجنة المحلية للتخطيط
والبناء- مسغاف، والتي تقع كمون ضمن صلاحياتها، فكان أنه بامكان العائلة بناء بيتها في قرية الكمانة العربية المجاورة. وقد عقب أحد أعضاء لجنة الاسئناف
أنه "ليس لدي شك، بأن الخطوات التي قامت بها الاجسام المختلفة،
كان هدفها واحد – منع الملتمسين من الحصول على فرصة لبناء بيت في المستوطنة، لكونهم عرب. كل الادعاءات التخطيطية التي طرحها
المستأنف ضدهم، ليست الا تغطية لهدفهم الحقيقي. وجاءت كي
تستر على أعمال تستند الى تفسيرات عنصرية ليس الا." قطعة الأرض التي تملكها عائلة
سواعد كانت زراعية، لكن تم تحويلها لأرض سكنية بعد المصادقة على
الخطة ج/4389 لمستوطنة كمون. اللجنة المحلية للتخطيط والبناء- مسغاف ( فيما يلي:"اللجنة المحلية")، عللت قرراها برفض
طلب الزوجين سواعد للحصول على ترخيص بناء، أن قطعة
الأرض المذكورة تم تغييرها من أرض زراعية الى سكنية عن طريق الخطأ، لأن المبادرين للخارطة الهيكلية لم يكونوا على دراية بأن
الأرض هي بملكية خاصة. كذلك أضافت اللجنة المحلية أنه
"بتاريخ 3.8.2000 أقرت الخطة ج/9378 لقرية الكمانة الواقعه على جبل
الكمانة والمخصصة للسكان البدو القاطنين في الجبل. اللجنة تعتقد أنه إذا كانت نية صاحب الطلب بناء بيته على الجبل صادقة،
فان اخذنا بعين الإعتبارالمشاكل التخطيطية،
الهندسية ومشاكل الملكية الموجودة على ارض الواقع، فمن الأفضل أن يطلب
قسيمة ارض ضمن الخطة ج/9378 أو عن طريق صفقة تبادل أراض مع دائرة اراضي أسرائيل أو عن طريق استئجار مباشر طويل الامد."
كما وأضافت اللجنة بأنها "لاتستطيع تجاهل
المشاكل الأجتماعية التي يولدها سكن مجموعات سكانية مختلفة ضمن أطار مستوطنة جماهيرية صغيره ككمون، ولهذا فالخيار الأفضل
هو السكن في الكمانة ]...[ " في أعقاب القرار المذكور للجنة
المحلية للتخطيط والبناء، تقدم الزوجان سواعد، بتاريخ 5.9.2004، بواسطة المحامية سهاد بشارة من عدالة،
باستئناف للجنة الاسئنافات اللوائية. وقد ادعى الزوجان سواعد في الإستئناف أن القرار
القاضي برفض طلبهما للحصول على ترخيص هو قرار تعسفي، اتخذ لاهداف غير مقبولة
ولم يستند على أي أسس موضوعية ولا على أرضية معلوماتية لائقة. كما أن القرار هو
غير منطقي، يناقض قانون التخطيط والبناء، يتجاوز بصوره فظة الصلاحيات المعطاة
للجنة، ولم يتخذ بحسن نية ويمس بحقوقهما الأساسية. وأضاف المستأنفين بأن قرار اللجنة
المحلية للتخطيط والبناء يميّز ضدهما على أساس قومي. كما ذكر اعلاه، في تاريخ 30.6.05،
أصدرت لجنة الأسئناف قرارها القاضي بقبول الأسئناف. وقامت
لجنة الاستئناف بتوجيه انتقاد لاذع للجنة المحلية حول طريقة معالجتها لطلب ترخيص البناء الذي تقدم به الزوجان سواعد.
وجاء في قرار اللجنة "بشكل عام، نعتقد بأن على اللجان المحلية
أن تبذل جهدها لخدمة المواطن بطريقة تؤدي لامكانية البناء،
لا أن تبذل كل في ما وسعها لكي تمنعه من ذلك". وأضافت اللجنة ضمن قرارها أيضا، انه "على ما يبدو فان التعليل الوارد في
البند 7 من قرار اللجنة المحلية للتنظيم والبناء [ أن سكن
الزوجان سواعد في كمون من شأنه أن يؤدي لمشاكل اجتماعية ولهذا
فمن الأفضل أن ينتقلا للعيش في الكمانة] هو التعليل الحقيقي لمجريات الأحداث التي آلت إلى الوضع القائم اليوم. اللجنة المحلية
ولجنة المستوطنة ودائرة أراضي اسرائيل يفضلون انتقال
المستأنفين للسكن في قرية الكمانه وليس السكن في حدود مستوطنة كمون". ولخصت اللجنة قرارها في هذا
الموضوع بقولها "أ- يمنع التمييز بين أنسان وآخر، على أساس الدين
أو القومية، بصورة مباشرة أو غير مباشرة، أثناء تخصيص أراض. ب- هنالك إمكانية لتخصيص أرض لمجموعات سكانية ذات خصائص مميزة
أو لأقلية دينيه أو قومية المعنية بالحفاظ على ثقافتها
أو قوميتها[...] [ مستوطنة كمون] لا تضم مجموعة ذات فلسفة خاصة، أو ذات ثقافة أو معتقدات مختلفة عن
المعتقدات السائدة في دولة اسرائيل. كذلك لا تهدف المستوطنة تطوير مجموعة سكانية ذات
خصائص مميزة، فالحديث يجري عن مستوطنة تحوي مجموعات سكانية مختلفة، وبالرغم من أن
كل المجموعة تنتمي للشعب اليهودي, الا أنها لا تختلف عن أي مستوطنة أخرى
مشابهه".
في نهاية المطاف قبلت اللجنة
الإسئناف، مشترطة على المستأنفين استيفاء بعض الشروط التي وضعتها. تجدر الأشاره الى أن أستئناف الزوجان سواعد تم توحيده مع ملف إستئناف آخر مشابه قدمه حاتم سواعد ومثلة المحامي حسن سواعد. القرار المذكور يتطرق للملفين. |
|
אחרי שבע שנים של מאבקים משפטיים: ועדת הערר המחוזית במחוז צפון של משרד הפנים החליטה לקבל את הערר שהגישו
עאדל ועיטאף
סואעד, ולתת להם היתר בנייה על קרקע שבבעלותם ביישוב כמון. ההחלטה התקבלה ב-30 ביוני
2005, אחרי יותר משבע שנים של מאבקים משפטיים ותכנוניים. משפחת סואעד מתגוררת בבית לא מוכר על חלקת אדמה פרטית שבבעלותה ביישוב
כמון. המשפחה
לא הצליחה לקבל היתר בנייה במשך תקופה ארוכה, אף על פי שביתה מוקף וילות שבהן מתגוררות
משפחות יהודיות. הסיבה לכך היתה התנגדותם של ועד היישוב כמון ומינהל מקרקעי ישראל
למתן ההיתר. עמדתה של הוועדה המקומית לתכנון ובנייה משגב, שכמון נמצא בשטחה, היתה
כי המשפחה יכולה לבנות את ביתה בכפר הערבי הסמוך, כמאנה. אחד מחברי ועדה הערר העיר: "אין בלבי ספק, כי המהלכים אשר נעשו על
ידי הגופים השונים,
מטרתם היתה אחת – למנוע מהעוררים לקבל את האפשרות לבנות בית ביישוב בשל היותם ממוצא
ערבי. כל הטענות התכנוניות שהעלו המשיבים [לערר], אינן אלא כסות למטרתם האמיתית. הן
באות להסתיר פעולה המבוססת על נימוקים גזעניים, ותו לא". חלקת הקרקע שבבעלות משפחת סואעד היתה מיועדת לחקלאות, אך ייעודה שונה
למגורים עם אישורה
של תוכנית ג/4389 ליישוב כמון. בהחלטתה לדחות את בקשת בני הזוג סואעד לקבל היתר בנייה,
הסבירה הוועדה המקומית לתכנון ובנייה משגב, בין היתר, כי ייעודה של החלקה שבה
נמצא בית המשפחה שונה עקב טעות, שכן יוזמי התוכנית לא ידעו כי מדובר בקרקע פרטית.
הוועדה המקומית הוסיפה: "בתאריך 3.8.00 אושרה תוכנית ג/9378 ליישוב כמאנה שבהר
כמון, אשר נועדה לאוכלוסייה הבדואית בהר. הוועדה סבורה כי אם הכוונה של המבקש לבנות
את ביתו בהר היא כוונה כנה, אזי בהתחשב בבעיות התכנוניות, הקנייניות וההנדסיות
של השטח יהיה זה נכון לבקש מגרש בתחום התוכנית ג/9378 או באמצעות עסקת חליפין עם
מ.מ.י. [מינהל מקרקעי ישראל] או באמצעות חכירה ישירה". הוועדה טענה עוד כי אינה
"יכולה להתעלם גם מבעיות חברתיות אשר יוצרים מגורים של אוכלוסיות שונות במסגרת
יישוב קהילתי קטן כמו כמון וגם מהבחינה הזו עדיפה האופציה של מגורים בכמאנה [...]" ב-5.9.2004, בעקבות החלטתה של הוועדה המקומית משגב, הגישו בני הזוג
סואעד ערר לוועדת
הערר המחוזית באמצעות עו"ד סוהאד בשארה מעדאלה. בני הזוג טענו בערר, בין היתר, כי
ההחלטה לדחות את בקשתם להיתר היא שרירותית. הם הוסיפו כי ההחלטה התקבלה שלא לתכלית
ראויה, לא נשענה על שיקולים ענייניים ולא נסמכה על תשתית עובדתית ראויה, היתה בלתי
מידתית ובלתי סבירה וניתנה בניגוד לחוק התכנון והבנייה ותוך כדי חריגה בוטה
מסמכות, בחוסר תום לב ותוך כדי פגיעה בזכויות יסוד של בני הזוג. העוררים הוסיפו, כי
החלטתה של הוועדה המקומית מפלה על רקע לאום. ןעדת הערר קיבלה את טיעוניהם של בני הזוג ומתחה ביקורת קשה על טיפולה של
הוועדה המקומית
בבקשתם של בני הזוג סואעד להיתר בנייה. "ככלל, אנו סבורים שעל הוועדות המקומיות לעשות
מאמץ לשרת את האזרח בדרך שתביא לאפשרות לבנות, ולא יעשו ככל יכולתן למנוע זאת
ממנו", כתבו חברי ועדת הערר. בהחלטת הוועדה נאמר גם: "דומה כי הנימוק הנזכר בסעיף
7 להחלטת הוועדה המקומית [כי מגורי בני הזוג סואעד בכמון יגרמו בעיות חברתיות ולכן
עדיף שהם יעברו לגור בכמאנה], היא הנימוק האמיתי להשתלשלות העניינים אשר הביאה
אותנו למצב שבו אנו מצויים כיום. הוועדה המקומית, הוועד המקומי והמינהל סבורים כולם
כי מן הראוי שהעוררים יעברו לגור ביישוב כמאנה, ולא יתגוררו בתחום היישוב כמון". הוועדה קבעה כי "א. אין להפלות בין אדם לאדם, על בסיס של דת או
לאום, במישרין או בעקיפין, בעת הקצאה של מקרקעין. ב. קיימת אפשרות להקצות מקרקעין
לקבוצת אוכלוסין בעלת מאפיינים מיוחדים או למיעוט דתי או לאומי המעוניין
לשמר את תרבותו או לאומיותו. [...] [כמון] אינו יישוב המאגד קהילה בעלת
פילוסופיה ייחודית, או בעלת תרבות או אמונה השונה מהמקובל במדינת ישראל. כמו כן, הוא
אינו יישוב אשר נועד לקדם אוכלוסייה בעלת מאפיינים ייחודיים. המדובר ביישוב בעל
אוכלוסייה מגוונת, אשר כולה שייכת אמנם לבני העם היהודי, אולם היא אינה שונה מכל יישוב
דומה אחר". הוועדה קיבלה את הערר בכפוף לכמה תנאים, שהעוררים פועלים לקיומם. הערר של בני הזוג סואעד אוחד עם תיק ערר דומה, שהוגש על ידי חאתם סואעד.
את חאתם סואעד
ייצג עו"ד חסן סואעד. החלטת ועדת הערר ניתנה בשני התיקים. |
| < back to Taayush main page |